#dzienzwierszem

Nasypem — pośród sosen — siejemy słowo po słowie — aż zdanie wyrosło rumiane o ogrze i o podkowie — Niepokojąca bladość zamgliła Twoje lico — krwią nagłą zapłonęła Twa wąska tajemnica. Drżą palce w zapleceniu, kochają się i pieszczą — słowo jak papier palony wiją się i szeleszczą. Modrzeją już przed nami pijane, chwiejne ściany — noc zaskrońcowym skrętem owija w krąg Bielany. Zegadłowicz #dzieńzwierszem

Amerykańska, mechaniczna Słynna strzelnica elektryczna! Proszę spróbować! Ta zabawa Jest i ciekawa i bezkrwawa. Kto z państwa odda celny strzał, Będzie uciechę wielką miał! Oto tancerka. Gdy tancerce Nabojem trafić prosto w serce, Ona nóżkami wdzięcznie fika, Przyczem wesoło gra muzyka. Obywatelu! Strzel i traf! Pif - paf! Bardzo proszę! Bardzo proszę! Jeden strzał 20 groszy! Pośród kurkowych luminarzy Może się znaleźć każdy z was. Bardzo proszę! Bardzo proszę! Trzy wystrzały 50 groszy! Kto się odważy, kto się odważy, Kto się odważy jeszcze raz? Trafisz dobosza w centrum tarczy, A zaraz bęben mu zawarczy. Trafisz anioła między oczy, A para skrzydeł mu wyskoczy. Pies będzie szczekać, kogut piać, A pozytywka walca grać. To tylko zręczność! Żadne cuda! Komu się pierwszy raz nie uda, Ma prawo za 50 groszy Trzy razy zaznać tej rozkoszy. Obywatelu! Strzel i traf! Pif - paf! Bardzo proszę! Bardzo proszę! Jeden strzał 20 groszy! Pośród kurkowych luminarzy Może się znaleźć każdy z was. Bardzo proszę! Bardzo proszę! Trzy wystrzały 50 groszy! Kto się odważy, kto się odważy, Kto się odważy jeszcze raz? Uwaga! Spoza automatów Widmo wynurza się z zaświatów. Pierś malowniczo poszarpana, Wspaniały cel — ta wielka rana. Ten pan, odziany w krwawą rdzę, Był za automat pod Verdun. Świetny mechanizm zegarowy, Ot, coś strzeliło mu do głowy, Że znów zabawy takiej pragnie, Bo na wojence bardzo ładnie. Obywatelu! Strzel i traf! Pif - paf! Bardzo proszę! Bardzo proszę! Jedno życie za 2 grosze! Może się znów okazja zdarzy Puszczać szrapnele, kule, gaz! Bardzo proszę! Bardzo proszę! Miliony trupów po 3 grosze! Ale kto się odważy? Kto się odważy? Kto się odważy jeszcze raz?! Tuwim #dzieńzwierszem

Zastępowałem w klatce dzikie zwierzę, wypalałem swój wyrok i ksywę gwoździem na ścianie baraku, grałem w ruletkę, plażowałem na Riwierze, jadłem obiad z diabli wiedzą kim we fraku. Z wysokości lodowca świat oglądałem polarny, trzykroć tonąłem, dwakroć mnie skalpel chlastał. Rzuciłem kraj, który mnie wykarmił. Z tych. co mnie zapomnieli, złożyłoby się miasto. Włóczyłem się po stepach, gdzie wrzask Hunów brzmi jeszcze w wichrze, Przywdziewałem ubrania pod dyktando kolejnej mody, siałem żyto, kryłem papą smołową spichrze, piłem każdy płyn z wyjątkiem suchej wody. W sny moje wbiła się straży oksydowana źrenica, chleb wygnania żarłem ze skórką, oczyszczając z okruchów blat, przyzwalałem strunom głosowym na wszystkie dźwięki prócz wycia; w końcu przeszedłem na szept. Dziś mam czterdzieści lat. Co mogę powiedzieć o życiu? Ze rzecz to w sumie dość długa. Tylko nieszczęście budzi we mnie zrozumienie. Ale dopóki ust mi nie zatka gliniasta gruda, będzie się z nich rozlegać tylko dziękczynienie. Brodski #dzieńzwierszem