paprikotka

Dzisiaj dowiedziałam się, że w 2001 mieliśmy wirtualną "kandydatkę" na prezydenta. Hasłem wyborczym Wiktorii Cukt (bo tak miała na imię) było "Politycy są zbędni". Tu jest montaż kampanijny, niesamowity vibe: https://archiwum.artmuseum.pl/pl/filmoteka/praca/c-u-k-t-kampania-prezydencka-wiktorii-cukt

kolejny odcinek z cyklu "naprawdę, nie to chciałam znaleźć", tym razem księgarnia internetowa. ja: sprawdzę, czy mają "Gwarancja zatrudnienia. Jak naprawić rynek pracy w Polsce? Iwo Augustyńskiego ja: nie chce mi się kopiować całego, "Gwarancja zatrudnienia" powinna wystarczyć wyniki wyszukiwania:

Natknęłam się na ten obrazek i teraz nie mogę przestać myśleć o wersji SH2, w której James cierpi na psychozę ai i chat wysyła go w coraz dziwniejsze miejsca. Generalnie ta historia: https://youtu.be/T4mcVRcv3xU ale horror vibe

I was about to write "I'm in this picture and I don't like it", but then I realized I've been touching grass (well, snow) almost whole day and I'm having cognitive dissonance now

Wiele lat zajęło mi przekonanie się do cozy gier. Mój mąż wielokrotnie próbował mnie namówić do zagrania razem w Stardew Valley i udało mu się to dopiero, po tym jak moim nowym obsesyjnym hobby stał się ogródek i zaczęłam marzyć mini-farmie. Moje uprzedzenie w pewnym zakresie pozostało, ale przynajmniej nie skreślam tego gatunku na wstępie. Gdy podczas zimowej wyprzedaży na steam, moją uwagę przykłuło Wanderstop, nie namyślałam się długo - piję 5+ kubków herbaty dziennie, więc gra o prowadzeniu teashopu brzmiała zachęcająco. Gra opowiada historię Alty, wojowniczki, która wygrywała wszelkie możliwe turnieje, przez lata nie przegrała żadnego pojedynku… aż pewnego dnia przegrywać zaczęła. Nie będąc w stanie zrozumieć, co się dzieje, postanowiła udać się na trening do legendarnej mistrzyni miecza, ale w drodze przez magiczny las miecz zaczął jej ciążyć, na tyle że nie była go w stanie podnieść, a sama straciła przytomność. Obudziła się na polanie, na której znajduje się herbarciarnia Wanderstop, właściciel której, Boro, oferuje Alcie pracę do czasu, gdy ta będzie w stanie znowu podnieść swój miecz. Czytając ten opis, zapewne zorientowaliście się, że pod plakietką „cozy” kryje się tutaj historia o wypaleniu, traumie i cierpliwości w uczeniu się odpoczynku. W jednej recenzji przed zakupem przeczytałam poradę w stylu: „Ta gra nie jest dla każdego… Spróbuj demo i jeśli z Tobą zaklika, kup pełną wersję”. Mechaniki bywają clunky, a narracyjnie niektóre ścieżki prowadzą do nikąd (co wielu osobom nie odpowiadało), ale dla mnie to było na tyle katartyczne doświadczenie, że wybaczyłabym tej grze dużo więcej. #gry #wypalenie #uwielbiam-boro